مقاومت شکننده : تاریخ تحولات اجتماعی ایران از سال 1500 میلادی تا انقلاب نوشته جان فوران
ادامه مطلب

دنیای غریبیه خدا همه چیز بهمون داده ولی باید براش بجنگیم برای زندگی ، برای افتخار ، برای عشق ، برای شکم ، برای بقا . دنیای نامردیه بعضی ها از سیری می ترکن و بعضی ها از گرسنگی میمیرن ، بعضی ها اینقدر دارن که آمارشو ندارن و بعضی ها برای یک قران خودفروشی و کلیه فروشی میکنن .



                                                 از خدا گله دارم

امروز روز قشنگی بود.
روز فرهنگ ، روز پاکیزگی ، باید به همه  شهروندانی که برای نهادینه کردن یک فرهنگ گام برداشتند آفرین گفت . امروز نشان دادیم چقدر برای شهرمان ارزش قایلیم ، امروز نشان دادیم ظریف با فرهنگ شدن و قدرت برگشت به آن فرهنگ ناب ایرانی را داریم ، امروز تب پاکیزگی بود ،
            امروز زیستن را تمرین کردیم
اما نکته ای که خیلی قابل توجه بود حداقل برای من تمرین کار گروهی بود نشان دادیم که این ظرفیت را داریم پس بیایم همه با هم هنر زیستن را تمرین کنیم و به فرزندانمان دو چیز را بیاموزیم :
                 1) هنر اندیشیدن
                 2) هنر زیستن
 
          از همه شهروندان متشکرم

در قسمت اول به معرفی زندگی نامه این فرد بزرگ پرداختیم امروز میخوام با آثار وی علی الخصوص تاریخ معروف وی آشنا شوید
به ادامه مطلب مراجعه بفرمایید در ضمن منتظر نظرات ارزشمند شما هستم

ادامه مطلب

عالم ، مفسر و تاریخدان بزرگ محمد بن جریر طبری اهل آمل که کتابش منبع اصلی تاریخ اسلام و حتی پیش از اسلام می باشد
ادامه مطلب

 دین مغولان که آن را آیین دشمنی نامیده اند، از دین سایر اقوام ساکن استپ های جنوب روسیه و قسمت غربی منطقه آسیای میانه جدا نبوده است. آیین شمنی عبارت بوده است از نوعی یگانه پرستی ابتدایی که در آن ایزدان گوناگون با مرتبه های پایین تر، در نگاهداری و نظم کائنات با خدای یکتا سهیم شناخته می شدند و بت های گوناگون به عنوان مظاهر این ایزدان پرستش می شدند. علاوه براین، در این آیین، ارواح نیک و ارواح پلید، فرشتگان و اهریمنان، در زندگی روزمره اهمیت اساسی داشتند.


ادامه مطلب

 احمد کسروی در هشتم مهرماه ۱۲۶۹ خورشیدی در محلهء همکاوار تبریز چشم به جهان گشود. پدرش میر قاسم فرزند میراحمد ، به کار بازرگانی اشتغال داشت.

 روزی گفتگو از چاپلوسی ها و گزاف بافیها و دروغ نویسی های یک تاریخنگار زمان قاجار می داشتم ، شنوندگان همگی چنین پاسخ دادند : « بیچاره مجبور بوده ، اگر آنها را نمی نوشت از دربار بیرونش می کردند.» دیدم اینان همگی بر آنند که در راه روزی طلبیدن به هر پستی و زشتی توان بر خاست ، و آنگاه چاپلوسی از یک توانا و دروغ نویسی در تاریخ را چندان گناه بزرگی نمی شناسند.بلکه خود ایشان هر کدام به این پستی ها آلوده اند و انها را یک گونه زیرکی و هنرمندی می شناسند.
سخن کوتاه می کنم ، من یقین دارم که اگر کتابهایی در تاریخ مشروطه نوشته شود بیش از همه ستایش توانگران و توانایان خواهد بود و از جانبازان دلیر کمتر گفتگویی خواهد شد.
خاندانهایی در ایران با دارایی بزرگی به مشروطه خواهی برخاستند و در نتیجه کوششهای چندین ساله دارایی خود را از دست داده بینوا گردیدند. از این سوی کسانی نیز با دست تهی به کار بر خاستند و در اندک زمانی دارایی بسیار اندوختند. هر دوی اینها چشم دارند نامشان در تاریخ بماند. ولی پیداست که آن یکی چگونه خواهد ماند.و این یکی چگونه خواهد ماند.
دوباره می گوییم : ما به نوشتن این تاریخ برخاستیم که این نیکی ها و بدی ها را از هم جدا گردانیم و پیداست که این گله ها را پیش بینی کرده بودیم و زیان آن را به خود هموار ساخته ایم."
کسروی در بارهء تاریخ هجده ساله می نویسد : " در آن روزها که من به این کار برخاستم ، یک دسته بزرگی ، چون در آن جنبش پا در میان نداشته و یا اگر داشته شایستگی از خود نشان نداده بودند ؛ از این رو همیشه به کاستن از ارج آن می کوشیدند و همین که گفتگو به میان می آمد ، چنین می گفتند : " چیزی بود و دیگران پیش آورده بودند و هم خودشان از میان بردند..." روزی یکی می گفت " تبریز که یک سال ایستادگی در برابر دولت نمود ، پول از لندن برای ایشان فرستاده می شد. " یک سخنی را که هم دروغ آشکار و هم سراپا ننگ است. به این دلیری می گفت و روی آن پافشاری نشان می داد. یازده ماه ایستادگی تبریز را که سراپا مایه گردن فرازی از ایرانیان بوده ، زبان بریده بدین سان آلوده می گردانید. آن ایستادگی تبریز از ستارخان و همراهانش آغاز یافت و اینان تا یک ماه بیشتر نیازی به پول نداشتند."
کسروی می نویسد : " جنبش مشروطه در تاریخ ایران کمتر مانند دارد. کسانی که در آن روز برخاستند و آن جانفشانی های گرانبها را کردند ، چه در آذربایجان و چه در گیلان و دیگر جاها ، مردان ارجداری هستند و باید همیشه نامهای ایشان را به نیکی و ارجمندی یاد کرد.
این خود بسیار نادانی بود که کسانی از ارج آنان کاستند و نام تاراجگر به روی آنان گذاردند و در دیده ها خوارشان ساختند. بسیار نادانی بود که دغلکارانی به میدان ریختند و با روباه بازیهای خود آن مردان دلیر را به گوشه و کنار انداختند ؛ از کشتگانشان یادی نکردند و بر زندگانشان زندگی را تنگ کردند. این کارها همه به خواست دشمنان ایران بود و این آوازها در نهان از گلوهای ایشان بیرون می آمد."
احمد کسروی در انتهای تاریخ هجده ساله را چرا نوشتم ؟ چنین سخن گفته است :
" در جنبش مشروطه بیش از همه درس ناخواندگان و کم دانشان کوشیدند و بیشتر آنان کشته شده و یا پراکنده افتادند و چون کسانی نبودند که در پی نام و آوازه باشند و به خودنمایی پردازند، بیشترشان شناخته نشدند و به جای ایشان دروغگویان و لافزنان به شناسانیدن خود برخاستند و چون کسی در برابر ایشان نبود و پاسخی به ایشان داده نمی شد دروغهاشان ریشه می دوانید و در آینده کمتر کسی دروغ بودن آنها را خواستی شناخت.
گذشته از اینها در ایران آلودگیها فراوان گردیده ، از یک سو چاپلوسی و گراییدن به توانگران و زورمندان در دلها ریشه دوانیده ، از یک سو در سالهای آخر مایه ها بسیار کم شده و جوانان درس می خوانند و دانشهایی فرا می گیرندولی این جربزه که یک کار گرانبهایی را انجام دهند بسیار کم دیده می شود. پس از همه اینها ، امروز کتاب نویسی یک پیشه ای شده و تنها برای پول درآوردن به آن برمی خیزند.
من می دیدم که این تاریخ بماند و در آینده نزدیک ، کسانی به آن برخیزند ، گذشته از آنکه از بسیاری آگاهیها بی بهره خواهند ماند ، عیبهای دیگری در کار خواهد بود. زیرا از یک سوی خوی چاپلوسی آزادشان نگذارده ، ناگزیرشان خواهد گردانید که از جانفشانیهای مردان گمنام و کم زور چشم پوشند و به ستایشهای بیجا از دیگران پردازند ، از یک سو کسی مایه نخواهد گذاشت چیز درستی از آب درآورند. پس از همه ، چون خواستشان پول درآوردن خواهد بود ، هیچ یکی این نخواهد کرد که چند سالی رنج کشد وخود جستجوهایی کند و چنان که شیوه بیشتری از نویسندگان است خواهند کوشید که کتابی را از اروپائیان در این زمینه به دست آورند و نوشته های نادرست او را کتابی سازند. چنانکه در همه زمینه ها این رفتار را کرده اند و جغرافی کشور خود را هم از زبانهای اروپایی ترجمه کرده و نامهای آبادیها را چنان می نویسند که پیداست از یک زبان اروپایی برداشته شده!

 گذشته از اینها ، سود تاریخ در داوری آن است. تاریخ برای این سودمند است که نیک را از بد و درست را از نادرست جدا گرداند و بدین سان درسی به خوانندگان تاریخ دهد ، و این داوری بسزاست که نیک را از بد بشناسد و جدایی میانه درستکار و نادرستکار گذارد.
این کسان که ما می شناسیم ، آشکار می بینیم به غیرت و گردن فرازی و جانفشانی و درستکاری ارج نمی گذارند و مردانی را که دارای ای خویها باشند خوار می شمارند و پیداست که چه داوری در تاریخ توانند کرد. من اگر بخواهم اندازه درماندگی اینان را در شناختن نیک و بد باز نمایم باید از زمینه سخن خود بیرون روم ، این است که به آن نمی پردازم. درماندگانی که دوست از دشمن باز نمی شناسند و همیشه به ترانه دیگران می رقصند و مردان جانفشان و بزرگی را که در تاریخ خود می دارند کنار نهاده و یک مشت یاوه بافان زمان مغول را با ننگین کاریهایی که از هر یک از آنان می شناسند به آسمان بر می دارند و تنها دستاویزشان گفته فلان شرقشناس و بهمان پروفسور می باشد. از چنین درماندگی چه چشم توان داشت که تاریخ مشروطه را چنانکه سزاست بنویسند و داوری در میان جانفشانان و فریبکاران کنند ؟ ..."
" من در تاریخ مشروطه نشان داده ام که چند تنی از درباریان ، از ناصرالملک و مستوفی و مشیرالدوله و موتمن الملک و فرمانفرما و دیگران در زمان خرده خود کامگی ( استبداد صغیر ) در باغشاه نزد محمد علی میرزا می زیستند و در کابینه مشیرالسلطنه وزیر بودند ، که در کشتن مشروطه خواهان و فرستادن بر سر تبریز و در گفتگو با روسیان و بستن پیمان به زیان کشور همدستی داشتند. ولی همینکه محمد علی میرزا برافتاد ، به میان مشروطه خواهان آمدند و از راهی که ما می دانیم چه بود ، جا برای خود باز کردند و سالیان دراز رشته کارهای دولت مشروطه را به دست گرفتند. من می دیدم که به این کار آنان کسی ایراد نمی گرفت و بارها دیدم که چون گفتگو به میان آمد و من ایراد گرفتم ، در زمان پاسخ داده گفتند : « مگر آنان نمی خواستند نان بخورند؟! » کسانی که در سستی خرد تا به اینجا رسیده اند که جدایی میان نان خوردن و به کار توده پرداختن نمی گذارند چه توانستندی که در تاریخ داوری کنند و نیکان را از بدان جدا گردانند؟!..."
کسروی می گوید : " بزرگترین کانون شورش آزادیخواهی تبریز بود و در آن روزها که جنگ و شورش در آن شهر برپا بود ، من جوان هفده هجده ساله بودم و آن پیشامدها را از نزدیک تماشا میکردم و با چشم خود می دیدم که مردان غیرتمند و گردن فرازی با چه شوری می کوشیدند و جوانان دلیر و جنگجوبا چه خون گرمی جانفشانی می نمودند. خود ایرانیان بمانند آن جانفشانی ها و مردانگی ها که از گرجیان و قفقازیان دیده ام ، فراموش شدنی نیست ، و این اندوهی در دل من شده بود که این کوششهای مردانه نوشته نشود و از میان رود و یا بیمایگان سود جویی به نام تاریخنویس برخیزند و به یکبار پرده بر روی این سرگذشتها و داستانها بکشند و یا اگر نکشند آنها را سبک و بی ارج نشان دهند ، و به جای همه چیز به ستایش از رویه کاران و میوه چینان پردازند."

قتل فجیع احمد کسروی به دست فدائیان اسلام

" دنیا باید بداند که خط انقلاب همان مسیری است که شهید نواب صفوی دنبال کردو اکنون کسانی در صحنه انقلاب حاضرند که خط نواب را دنبال کنند"
رئیس جمهوری اسلامی دکتر محمود احمدی نژاد

جنبش مشروطه خواهی بگفته احمد کسروی با پاکدلی ها آغازید ولی با ناپاکی ها به پایان رسید و دستهایی از درون و بیرون به میان آمد و آن را بهم زد و نا انجام گذاشت و کار به آشفتگی کشور و ناتوانی دولت و از هم گسیختن رشته ها انجامید و مردم ندانستند ، آن چگونه آمد و چگونه رفت.
زنده یاد احمد کسروی از سال ۱۳۱۱ در باره ی خردگرائی و تجدد نوشت و پس از شهریور ۱۳۲۰ در مسیر نقد اعتقادات مذهبی و تدوین آنچه او پاکدینی نام نهاد در " آئین " بیان کرد. او در این زمینه کتاب ورجاوند بنیاد را نوشت . در نخستین نوشنه های انتقادی به صوفیان و بهائیان پرداخت و سومین نوشته " شیعیگری " بود و مقاله ها و کتابهایی در نقد قشری گری دینی نوشت که خشم اهل تشیع را بر انگیخت.
جامعهء روحانیت و علماء و ملایان که در برابر اندیشه های منطقی و مستند کسروی پاسخی نداشتند، همانگونه که شیوه کهن آنان است، چماق تکفیر را بر داشتند و او را متهم کردند که به اسلام توهین می کند و قرآن می سوزاند و مهدورالدم است و از این رو کمر به کشتن او بستند.

احمد کسروی در واپسین سالهای زندگی پر بارش سه اثر سیاسی بر روی مسائل روز نوشت. او در نخستین اثر زیر عنوان «از سازمان ملل متحد چه تواند بود؟» به این امر پرداخت. سپس مسئله آذربایجان در شمال و شورش عشایر خوزستان در جنوب را با موقعیت آن روز ایران با اثر دیگر خود « سرنوشت ایران چه خواهد شد » نوشت و سرانجام با سومین کتاب زیر عنوان « امروز چاره چیست » به یک رشته دردهای اجتماعی و راه چارهء آنها پرداخت.
کسروی در کتابی به نام " دادگاه " از " کمپانی خیانت " نام می برد و پیوند نامقدس گروههای گوناگون دشمنان خود را که دشمنان ایران بودند برملا میکند. دشمنان کسروی تنها سازمانهای مذهبی ، مانند گروه فدائیان اسلام و ملایان و مراجع تقلید نبودند ، بلکه گروهی از سیاست پیشگان و پژوهشگران ادبی نیز که از " نیش قلم او آسوده نبودند " با ملایان همراه و همگام بودند.
مجتبی میر لوحی معروف به نواب صفوی موًسس بعدی گروه فدائیا ن اسلام به تهران نزد احمد کسروی می رود و با وی در جلسات متعددی به مباحثه و مجادله می پردازد. مباحث ساده لوحانه نواب صفوی با دانشمندی چون کسروی نتیجه دلخواه را به بار نمی آورد و سید میر لوحی با خشم ، کسروی را در حضور دیگران به مرگ تهدید می کند.
در تاریخ هشت اردیبهشت ماه ۱۳۲۴ احمد کسروی مورد سوء قصد نا فرجام نواب صفوی و احمد خورشیدی قرار می گیرد. نواب صفوی از پشت به کسروی تیراندازی کرده و بعد با چاقو به او حمل آورده و او را به شدت زخمی می کند.
در اطلاعات همان روز ۸ / ۲ /۱۳۲۴ شرح واقعه چنین آمده است. " ساعت ۹ صبح امروز هنگامی که آقای کسروی وکیل دادگستری و مدیر روزنامهء پرچم از منزل به قصد اداره حرکت می کند سر چهار راه حشمت الدوله شخصی از پشت سر به او حمله نموده و دو تیر با طپانچه به طرف او رها می کند...به طوری که می گویند رها کنندهء گلوله جوانی به نام نواب صفوی بوده..."
در خاطرات حاج مهدی عراقی از نخستین اعضاء فدائیان اسلام و از سران سازمان تروریستی « هیئت های موتلفه اسلامی » و دوست نزدیک آقای خمینی آمده است که : « سید مجتبی میر لوحی وقتی از زندان بیرون می آید به فکر این می افتد که یک محفلی ، یک سازمانی ، یک گروهی ، یک جمعیتی را به وجود بیاورد برای مبارزه ، این فکر به نظرش می آید که از وجود افرادی باید استفاده بکنم که تا الان این افراد مخل آسایش محلات بوده اند ، مثل اوباش ها که توی محلات هستند ، گردن کلفت ها ، لات ها به حساب آنها که عربده کشی های محلات بوده اند... این ها بودند دوستانی که به دور مرحوم نواب جمع شده بودند ، اکثر آنها مرحله اول از اینجور افراد بودند...»
روز ۲۰ اسفند ماه ۱۳۲۴ زمانی که بلیغ ، بازپرس دادسرای تهران به شکایت علیه کسروی رسیدگی می کند ، گروهی از فدائیان اسلام به سرکردگی برادران سید حسین و سید علی امامی به دادسرا ریخته و احمد کسروی و منشی او سید محمد تقی حداد پور را در کاخ دادگستری ترور می کنند.
نشریه « ایران ما »در تاریخ ۲۱ اسفند ۱۳۲۴ می نویسد : " دیروز بازپرس کسروی را برای استماع آخرین دفاع احضار کرده بود. کسروی دردایرهء بازپرسی حاضر می شود. قریب یک ساعت به ظهر موقعی که آقای بازپرس مشغول تحقیقات بودند چند نفر وارد اتاق می شوند. دو نفر از آنها افسر ارتش بودند و این عده که بنا به اظهار آقای بلیغ بازپرس شعبه ء هفت چها نفر و بنا به اظهار اشخاص دیگر بیشتر بودند به قصد قتل کسروی با کارد و هفت تیر به او حمله می کنند. بازپرس و چند نفر دیگر که در آنجا ( دایرهء بازپرسی ) حاضر بودند ( آقای امین امینی وکیل دادگستری و بانو نورالهدی منگنه و یک نفر دیگر به نام نهاوندی ) فرار می کنند و آقای قرچرلومنشی استنطاق بیهوش می شود.
حمله کنندگان پس از آنکه دقایقی چند به عمل جنایت آمیز خود ادامه می دهند ، از اتاق خارج شده و فرار می نمایند. افسران ارتش در دادگستری گم شدند ولی سه نفر غیر نظامی که کارد خونین خود را به هوا بلند کرده و داد می زدند « یا علی یا محمد...»از کاخ و از مقابل افسران ارتش و شهربانی و سربازان محافظ زندانیان و چند نفر پاسبانان کاخ که در کریدورها بودند عبور کرده و بیرون رفتند.
در داخل اتاق و در سمت راست در ورودی نعش یکنفر جوان افتاده بود و جسد مرحوم کسروی در سمت مقابل و در فاصلهء بین دیوار و میز بازپرسی که به پهلوی چپ غلتیده بود قرار داشت.

 این جنایت عظیم که نتیجه تحریکات یک عده مفتخوار و متظاهر به روحانیت است ، نباید کوچک شمرده شود و در این میان مسئولیت دستگاههای شهربانی و دادگستری نیز نباید پوشیده بماند. ، وقتی که برای اولین بار قصد جان کسروی را کردند و نواب صفوی ماجراجویانه به او حمله کرده و او را مجروح ساخت ، دستگاه دادگستری و شهربانی ما بر اثر تحریکات این موضوع را با خونسردی تلقی کرد و بعد هم به جای اینکه آن جنایتکاران را مورد تعقیب و دادرسی قرار دهد ، پرونده مسخرهء و ننگین کتابهای کسروی را به جریان انداخت."
این نخستین ترورسیاسی دوران معاصربود که با شتاب و تردستی سروته قضیه را هم آوردند و قاتلین کسروی و حدادپور را از زندان آزاد کردند. یکی از آنان حسین امامی چندی بعد هژیر را ترور کرد وبعد رزم آرا را ترور کردند. سپس دکتر حسین فاطمی معاون نخست وزیر و وزیر امور خارجه ی دکتر محمد مصدق مورد سوء قصد نافرجام محمد مهدی عبدخدایی دبیر کل فعلی جمعیت فدائیان اسلام قرار گرفت.
فدائیان اسلام در کودتای آمریکایی ـ انگلیسی ۲۸ مرداد ، طبق اسناد موجود ، همراه با سازمان جاسوسی سیا و خاندان پهلوی و ابوالفضل زاهدی ، دولت قانونی دکتر محمد مصدق ، پیشوای آزادی ملت ایران را ساقط کردند و ننگ تاریخ را برخود خریدند و بیست و پنج سال پس از آن ، خمینی و فدائیان اسلام توانستند انقلاب ملت ایران علیه ظلم و استبداد را منحرف کنند و اکنون نزدیک به سه دهه است که فدائیان اسلام با استبداد دینی در ایران حکومت می کنند و ملت قهرمان ایران اسیر و دربند است.
امروز آن دسته از " نویسندگان و ناقدین و پژوهشگران و محققینی" که در بارهء احمد کسروی قلم می زنند ولی یک کلمه از قتل فجیع او بدست فدائیان اسلام سخن نمی گویند ، خود فروختگانی هستند که نه تنها قلب واقعیتهای تاریخی را پیشه خود قرار داده اند و مهر سکوت بر لب زده اند و با ملت خود روراست نیستند و مردم را به مسخره و استهزاء گرفته اند بلکه فقط شهوت نویسندگی و خود شیفتگی و خود مطرح بودن در نشریات جمهوری اسلامی و سایت های برون مرزی را دارند و می خواهند همه جا نقش "آقا خوبه" را بازی کنند و چه خوب بود ، اقلا" به سایت نواب صفوی می رفتند و از آن نقل قول می کردند. این افراد مطمئن باشند که روزی مشتشان بازخواهد شد و عرض خود می برند و زحمت ما میدارند.
سایت نواب صفوی نحوه انجام "اعدام انقلابی" کسروی را چنین شرح می دهد :
" جلسات بازپرسی کسروی ، از طرف حکومت وقت به جهت توضیح ادعاهایش در مقابل اعتراضات مردم مسلمان ، بوسیله وزارت عدلیه تشکیل شد. فدائیان در جلسه اضطراری آقایان سید حسین امامی ، سید علی محمد امامی ، مظفری ، قوام ، فدایی ، الماسیان ، گنج بخش ، صادقی و یک درجه دار ارتشی را برای اعدام انقلابی کسروی انتخاب کردند.
صبح روز بیستم اسفند ماه ۱۳۲۴ در حالیکه آقای بلیغ مشغول بازپرسی بود ، کسروی و دوستانش مضطرب و نگران به اطراف نگاه می کردند. سربازان زیادی در کنار در ایستادند. ناگهان با مهارت عجیبی در اتاق باز شد و آقای مظفری قدم به درون اتاق گذاشت. قبل از اینکه ماموران بتوانند اقدامی علیه آنان انجام دهند ، سید حسین امامی و سید علی امامی وارد اتاق شدند.ماموران سرآسیمه به طرف آنها رفتند. در این هنگام فرد ارتشی با عصبانیت به ماموران دستور داد هر چه زود تر از اتاق پراکنده شوند.
صدای شلیک تیرها سربازان را به وحشت انداخت ، نفسهای همه در سینه حبس شد ، کارمندان عدلیه از ترس از اتاق هایشان بیرون نیامدند. سکوت سنگینی در فضای دادگاه حاکم گشت. فدائیان اسلام کسروی را که در زیر میز پنهان شده بود ، به کیفر اعمالش رساندند.
چند لحظه بعد نوای دلنشین « الله اکبر » به نشانهء پیروزی برای اولین مرتبه در ساختمان دادگستری پیچید. اعدام انقلابی کسروی به فاصلهء ۱۰ روز بعد از صدور اولین اعلامیه فدائیان اسلام انجام شد."
درسایت نواب صفوی همچنین درباره ترور نافرجام دکتر سید حسین فاطمی وزیر خارجه دکتر محمد مصدق آمده است :
" روز بیست و ششم بهمن ماه ( ۱۳۳۰ ) دکتر فاطمی برای انجام مراسم سالگرد محمد مسعود ( مدیر روزنامه مرد امروز ) به قبرستان ظهیرالدوله رفت ، عبد خدایی نیز برای انجام مقاصدش وارد قبرستان شد و در بالای قبر محمد مسعود ایستاد و در ساعت سه بعد از ظهر به طرف دکتر فاطمی شلیک نمود. عبد خدایی اسلحه را انداخت و فریاد زد « الله اکبر ، الله اکبر ......» این اعدام انقلابی بدلیل سن کم عبد خدایی و عدم تسلط او در استفاده از سلاح نافرجام ماند و وی روانه زندان گردید. "
امروز محمد مهدی عبدخدایی ضارب دکتر فاطمی دبیر کل جمعیت فدائیان اسلام و از دوستان و همکاران محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران است.
ماهنامه سخن در شماره فروردین ماه ۱۳۲۵ می نویسد: "یکی از فجیع ترین حوادثی که در ایام اخیر اتفاق افتاد قتل مرحوم احمد کسروی در کاخ دادگستری است. شرح فاجغه را اکثر روزنامه ها نوشته اند و خلاصه آن این است که مرحوم احمد کسروی را بامنشی او حدادپور در حالی که برای تحقیقات از طرف مستنطق احضار شده بود در کاخ دادگستری به وضعی مدهش به قتل رسانیدند و قاتلان او که در اثر زد و خورد مجروح شده بودند آزادانه و با فراغ خاطر از کاخ بیرون آمده فرار کردند و فقط وقتی که برای بستن زخم خود به بیمارستان رجوع کرده بودند دو تن از اینان دستگیر شدند و یکی دیگر بعد دستگیر شد.... قتل کسروی به آن وضع فجیع یکی از لکه های ننگی است که به دامان اجتماع ما افتاده است و ایرانیان را در نظر جهانیان بد نام می کند.."
از زمانی که فرمان مشروطه گرفته شد ، دو نهاد قدیمی در ایران با آن شدیدا" مخالف بودند. نهاد سلطنت و نهاد علما و رهبران مذهبی و هر یک از این نهادها ، به نوعی با حاکمیت مردم و آزادی و دموکراسی مخالف کردند.
اکنون تنها ملت قهرمان ایران است که می تواند با عزمی راسخ راه نجات خود را از این تنگنای تاریخی بیابد و خود را بدون دخالت اجنبی ها از دست شیخ و شاه آزاد کند وبه آرزوی یکصد ساله اهداف مشروطیت نائل آید. به امید آن روز.

تابلویی که مشاهده می کنید، اثر «وینسنت لوپز» نقاش معروف اسپانیایی (قرن ۱۸) روایت کننده ی یکی از داستان های مشهور در تاریخ ایران باستان است.

در لغت نامه ی دهخدا زیر عنوان «پانته آ» بر اساس روایت «گزنفون» آمده است :

هنگامی که مادها پیروزمندانه از جنگ شوش برگشتند، غنائمی با خود آورده بودند که بعضی از آنها را برای پیشکش به کورش بزرگ عرضه می کردند. در میان غنائم زنی بود بسیار زیبا و به قولی زیباترین زن شوش به نام پانته آ که همسرش به نام « آبراداتاس» برای مأموریتی از جانب شاه خویش رفته بود . چون وصف زیبایی پانته آ را به کورش گفتند ، کورش درست ندانست که زنی شوهردار را از همسرش بازستاند. و حتی هنگامی که توصیف زیبایی زن از حد گذشت و به کورش پیشنهاد کردند که حداقل فقط یک بار زن را ببیند، از ترس اینکه به او دل ببازد، نپذیرفت.

پس او را تا باز آمدن همسرش به یکی از نگاهبان به نام «آراسپ» سپرد . اما اراسپ خود عاشق پانته آ گشت و خواست از او کام بگیرد، بناچار پانته آ از کورش کمک خواست.. کوروش آراسپ را سرزنش کرد و چون آراسپ مرد نجیبی بود و به شدت شرمنده شد و در ازای از طرف کوروش به دنبال آبراداتاس رفت تا او را به سوی ایران فرا بخواند. هنگامی که آبرداتاس به ایران آمد و از موضوع با خبر شد، به پاس جوانمردی کوروش برخود لازم دید که در لشکر او خدمت کند. می گویند هنگامی که آبراداتاس به سمت میدان جنگ روان بود پانته آ دستان او را گرفت و در حالی که اشک از چشمانش سرازیر بود گفت:

«سوگند به عشقی که میان من و توست، کوروش به واسطه جوانمردی که حق ما کرد اکنون حق دارد که ما را حق شناس ببیند. زمانی که اسیر او و از آن او شدم او نخواست که مرا برده خود بداند ونیز نخواست که مرا با شرایط شرم آوری آزاد کند بلکه مرا برای تو که ندیده بود حفظ کرد. مثل اینکه من زن برادر او باشم.»

آبراداتاس در جنگ مورد اشاره کشته شد و پانته آ بر سر جنازه ی او رفت و شیون آغاز کرد. کوروش به ندیمان پانته آ سفارش کرد تا مراقب باشند که خود را نکشد، اما پانته آ در یک لحظه از غفلت ندیمان استفاده کرد و با خنجری که به همراه داشت، سینه ی خود را درید و در کنار جسد همسر به خاک افتاد و ندیمه نیز از ترس کورش و غفلتی که کرده بود، خود را کشت. هنگامی که خبر به گوش کوروش رسید، بر سر جنازه ها آمد.. .

از این روی اگر در تصویر دقت کنید دو جنازه ی زن می بینید و یک مرد و باقی داستان که در تابلو مشخص است.

  هنگام بررسی وضع سیاسی خراسان و ماوراالنهر در سده های چهارم و پنجم هجری نمیتوان از جنبشهای اسماعیلیان در این مناطق یادی نکرد. اگرچه در سده های چهارم و پنجم اسماعیلیان نتوانستند در خراسان و ماوراالنهر حاکمیت سیاسی مستقل بوجود آورند، ولی در این سده ها دعات و مبلغین اسماعیلی در سراسر خراسان زمین، ماوراالنهر، عراق و سند فعالیت داشته اند. آنها در این مناطق کارهای زیادی انجام داده و در بروز بسا رویداد های سیاسی آن عصر نقش مهمی ایفا کرده اند. بنابرین در اینجا لازم       می افتــــد تا بر تاریخ سیـاسی اسماعیلیان خراسان و ماوراالنهر نیز یک نظر کوتاهی انداخته شود.

            نفوذ اسماعیلیان در خراسان و ماوراالنهر در زمان سامانیان آغاز گردید. فاطمیان سرزمین خراسان را که از پر آشوب ترین مناطق خلافت عباسی بود و قبلا نیز اکثریت قیامها و جنبشهای آزادیبخش از همین خطه آغاز گردیده بود، یکی از مراکز عمده تبلیغات خود قرار دادند. خراسانیان که تشنه آزادی بودند، تحت لفافه مذهب اسماعیلیه و دیگر مذاهب اهل تشیع در سده های چهارم و پنجم هجری مخالفت خود را با خلافت عبـــاسی، سلطنت سامانیـــان، غزنـویـــان و و سلجوقیها ادامه دادند. اما توسط پادشاهان  چون سلطان محمود، سلطان مسعود، طغرل بیک، آلپ ارسلان، بغراخان هارون  و دیگران  سرکوب شدند. پادشاهان غزنوی به ویژه سلطان محمود در دوران سلطنت خود با شدت هرچه تمامتر انواع مختلف آزاداندیشی، از جمله با اسماعیلیان ملتان و عراق مبارزه کرد (چنانکه سیاست قرمطی کشی سلطان محمود در کتب تاریخ ثت است) سلطان محمود چندین بار مراکز تبلیغات اسماعیلیان را در ملتان، ری، اصفهان حمله نموده آنها را از دم تیغ کشید.  به این سبب اسماعیلیان و قرمطیان در خراسان و ماوراالنهر مجبور شدند تا تبلیغات و دعوت خویش را آهسته و آرام انجام دهند و تنها به جلب امرای ال زیار و آل بویه و نفوذ در دربار آنها اکتفا کنند.

            کار ومبارزه اسماعیلیان در ماورالنهر نیز بالا نگرفت. آنها بعد از آنکه در دوره سامانی سرکوب گردیدند، از در دوره حکمروایی بغراخان هارون تبلیغات خود را به نفع خلافت فاطمی تشدید بخشیدند. بغراخان نخست چنان وانمود میکرد که گویا دعوت اسماعیلیان را پذیرفته است. لیکن در حقیقت بغراخان تصمیم داشت که پیروان اسماعیلیه و دعاه آنها را به موفقیت کاذب شان شاد گرداند و در فرصت مناصب کار آنها را یک طرفه کند. بعد از گذشت چند سال بغراخان در فرصت مناسب امر داد که تمام اسماعیلیان را در بخارا از دم تیغ بکشند و در دیگر نقاط قلمرو وی پیروان آنها را از بین ببرند. این وقایع در سال 436 هـ. (1044 ـ 45 م.) اتفاق افتاده است. ظاهرا پس از کشتار اسماعیلیان در ماوراالنهر هم مانند خراسان هرگونه مبارزه و آزاداندیشی و از جمله دعاه اسماعیلیه به سختی مورد پیگرد واقع شده و فقهای آنجا در این کار تعصب بیشتری به خرچ میدادند. از همین سبب تصادفی نیست که ناصرخسرو مکرر در دیوانش بخارا و بلخ را برای پیروان اسماعیلیه و نسبت بخود دشمن تلقی مینماید و از نادانی فقهای بلخ و بخارا شکوه میکند:

            اینجاست به یمگان ترا دبستان         در بلخ مجویش نه در بخارا

                                                                                     دیوان، ص33

                هنگامیکه سلجوقیان برخراسان، ماوراالنهر، عراق عجم و بسیاری از بلاد اسلامی چیره شدند، از سیاست خلافت بغداد سخت حمایت کردند و در پی قلع و قمع اسماعیلیان افتادند. چنانکه طغرل بیک به حمایت خلفای عباسی قدرت از دست رفته آنها را واپس باز گردانید، آلپ ارسلان و ملکشاه اسماعیلیان را سرکوب نمودند، قاورد فرزند چغری بیک و برادر آلپ ارسلان هنگامی که در سال 455 هـ. شیراز را تصرف مینمود، هر دیلمی را که در آنجا بود به قتل رسانید. و محمد بن ملکشاه هفت سال تمام در اصفهان مصروف قلع و قمع اسماعیلیــــه بود. بنابر گفته برتلس :«فاطمیان با آمدن ترکان سلجوقی تبلیغات خود را در سرزمین خراسان نیز گسترش داده بودند و به عنوان نمونه میتوان از کوشش های ناصرخسرو یاد کرد. گذشته از آن خلفای فاطمی سعی داشتند که حتی المقدور توسعه طلبی سلجوقیان را محدود سازند. داعی زبردست آنان مؤیدفی الدین در سال 1059 م. بساسیری فرمانده پاسداران آل بویه را که مرکب از دیلمان و ترکان بود، به شورش وادشت. موقع برای شورش مناسب بود، زیرا طغرل با سپاهیان خود به جنگ رفته و خلیفه عمدتا قدرتی نداشت.»

باوجود اینهمه سعی و تلاش اسماعیلیان در خراسان و ماوراالنهر هیچگاهی نتوانستند حاکمیت مستقلی بوجود آورند. آنها تنها در ایران، بعد از آنکه در مرحله دوم جنبش اسماعیلی مرد باتدبیری چون حسن صباح ظهور نمود، قادر به ایجاد دولت مستقل در دژ «الموت » گردیدند.

مسعودی  می گوید كه انوشروان چهار مهر انگشتری برای چهار اداره ی بزرگ داشت . یك مهرانگشتری برای مالیات كه نگین آن از عقیق بود و بر آن كلمه ی عدل شاید به پهلوی داد نقش شده بود و یك مهر انگشتری برای املاك زراعتی كه از فیروزه و نقش آن آبادانی بود . معلوم می شود كه برای املاك بزرگ و وسیع سلطنتی اداره ی خاصی وجود داشته است و شاید این اداره بر املاك وسیع اشراف و موبدان و دهقانان (خرده مالكان) نیز نظارت داشته است . البته كار این اداره ثبت مالیات و خراج نبوده است زیرا آن به عهده دیوان خراج بوده است بلكه چنانچه از نقش آبادانی بر می آید كار این اداره مهم نظارت بر آبادی و آبیاری و اقطاع به بزرگان یا گرفتن آن از یكی و اعطای آن به دیگری و نیز شاید ثبت اسناد املاك اشراف و دهقانان بوده است . مهر انگشتری سوم برای معونت بوده است كه نگین آن از یاقوت و نقش آن تأنی بوده است . شاید مقصود از آن رسیدگی به امور عام المنفعه از قبیل راهها و پلها و كاروانسراها و امور شهری و شهرنشینان از قبیل تأمین آب و خواربار شهرها و نظایر آن بوده است . مهر انگشتری چهارم مخصوص پست (برید) و نقش آن كلمه ی وفا بوده است . چون مأموران برید در دوره های بعد از اسلام مأمور كسب اطلاعات مهم و گزارش آن به رئیس مملكت نیز بوده اند معلوم می شود كه صاحب برید در زمان ساسانیان نیز چنین مأموریتی داشته است و نقش كلمه وفا بر نگین مهر انگشتری این معنی را تأیید می كند . نقش كلمه داد بر نگین مهر انگشتری خراج مطلب مهم دیگری را نیز می رساند و آن اصلاح مالیات اراضی است كه انوشروان و پدرش قباد مخصوصاٌ در اراضی عراق به عمل آورده اند . این اصلاحات چنان به عدل و انصاف مقرون بوده است كه پس از ظهور اسلام و فتح عراق به دست مسلمانان ، حضرت عمر (رض ) آن را تأیید كرد و دستور داد مالیات ارضی را بر طبق آن وصول كنند.

مسعودی برای خسرو پرویز نه مهر انگشتری ذكر می كند كه چند تای آنها مربوط به امور اداری و بقیه برای امور شخصی بوده است . مهر انگشتری كه با آن فرمان ها و اسناد را مهر می كرده است ، نقش صورت پادشاه را داشته است كه بر اطراف آن صفت پادشاه را نوشته بودند . مهر انگشتری دیگری برای مهر پرونده ها یا تذكرات بوده است . مهر انگشتری برید نقش سواری را در حال تاخت داشته است . مهر انگشتری دیگری مخصوص امور مالی و نامه های كارگزاران دولتی بوده است . یك مهر انگشتری مخصوص مهر نامه هایی بوده است كه به پادشاهان دیگری می نوشته و نقش آن عقاب بوده است . مهر انگشتری دیگری با نقش خوك مخصوص نامه هایی بوده كه در آنها امر به قتل اشخاص صادر می شده است . این شش مهر انگشتری مخصوص امور اداری بوده است . سه مهر انگشتری دیگر برای امور شخصی خودش بوده است از قبیل مهر كردن اغذیه و دواها و عطرها كه در آن سم داخل نكنند و نقش مگس بر آن بوده است و مهر انگشتری مخصوص گنج ها و جواهر و اموال شخصی و مهر انگشتری دیگری كه بدون نقش بوده است و هنگام رفتن به حمام آن را در انگشت می كرده است.

به اتفاق تمامی مستشرقین و اندیشمندان اسلامی شروع فرهنگ و تمدن اسلامی را باید از دوره عباسیان ، علی الخصوص اوج دوران بغداد دانست . شهر هزار و یك شب كه نقش اساسی در ساخت فرهنگ و تمدن اسلامی داشت ، شهری متشكل از اقوام و عناصر مختلف قومیتی و اجتماعی كه توانست با تركیب و كنار هم قرار دادن این عناصر نامتوازن و چینش صحیح آنها به شهری رویایی تبدیل شود . و اشتباه گذشتگان خود را تكرار نكرد و بر یك قوم تكیه نجست و از تاریخ عبرت گرفت عبرتی كه باعث شد بیش از 500 سال بر بخش عظیمی از جهان حكمرانی كنند . هر چند بغداد شاهد فراز و نشیب های فراوانی بود ولی تا زمان سقوط اعتبار معنوی خود را حفظ كرد .

 اما با مطالعه تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی همیشه یك نكته گنگ وجود دارد و آن هم نقش دمشق در ساخت این فرهنگ به چه میزان بوده است ؟

برای پاسخ به این سئوال ابتدا باید اجزای سازنده فرهنگ اسلامی را شناخت و بعد به نقش حكومت ها رسید .

عوامل سازنده فرهنگ به قسمت های مختلفی تقسیم می شود به عقیده بنده عوامل سازنده فرهنگ به شرح زیر می باشد :

1) خط و نگارش و ادبیات مربوط به آن

2) كشاورزی یا به زبانی ساده تر اقتصادی پویا ( دلیل اینكه برای اقتصاد از كشاورزی یاد كردیم آن است كه جوامع پیشین و حتی جوامع امروزی اقتصادشان بر پایه كشاورزی شكل گرفته و به پویایی رسیده است )

3) معماری

4) دین واحد برای جامعه مورد بررسی

5) وجود یك پیشینه فرهنگی برای ایجاد یك فرهنگ نوع ( چون فرهنگ اسلامی یك فرهنگ نو و جدید بود باید صاحب یك پیشینه و ذهنیت نیز باشد )

اگر نگاهی به دوران عباسیان بیندازیم می بینیم همه ی اینها در این دوره از حكومت اسلامی موجود بوده است  اما اگر گذری عمیق به چند دهه قبل از شكل گیری حكومت عباسیان بیندازیم یعنی دوره اموی می بینیم پنج موردی كه در بالا ذكر شده است در این دوره نیز موجود می باشد . اما بر خلاف بغداد كه طی یك دوره خاص به این فرهنگ رسید در دوره امویان فرهنگ دارای فراز و نشیب بوده است .

 دوره معاویه پی ریزی این فرهنگ آغاز شد اما بعد از مرگ او ادامه نیافت تا دوران عبدالملك بن مروان كه كارهای دوره معاویه ادامه پیدا كرد . دوران ولید بن عبدالملك  همراه بود با یك سری اصلاحات بعد از آن این فرهنگ با یك ركود مواجه شد تا اینكه عباسیان آن را به ارث برده و به اوج خود رساندند.

به عقیده بنده برای شناخت فرهنگ و تمدن اسلامی هیچ وقت نباید دمشق را كنار گذاشت و از بغداد شروع كرد . دمشق تمامی معیارهای یك فرهنگ را دارا بوده آنها فرهنگ یونان را به ارث برده بودند و برای پرورش آن كوشیدند و نهضت ترجمه كه اصلی ترین ملاك و معیار فرهنگ اسلامی بغداد به حساب می آورند شالوده های آن در دمشق ریخته شد.

در دوره ساسانیان , کرمان و جزایر و بنادر خلیج فارس جزو ولایت نیمروز ( ایالات جنوبی ) بوده است شایان ذکر آن که استان نیمروز , در شمار مناطق آخرینی بوده که اعراب توانستند آن جا رافتح کنند . به هین دلیل ناحیه هرمز , منوجان , طارم و به گمان و احتمالا , میناب و منطقه حاجی آباد , منطقا پناهگاه فارسیان زرتشتی آیین بودند که ابتدا از جلوی اعراب به این نواحی و زان پس از آنجا راهی هندوستان شدند . وزیری در جغرافیای ایران می نویسد : مینوجهان یا منوجان از قلاع قدیمه عهد ساسانی است که در زمان مولف 1293 ق , هنوز آباد بوده , اما قلعه محل نگهداری گناهکاران و قانون شکنان بوده است .

مقدسی از شهری به نام منوجان و از سکونت گاه هایی مثل ((درهفان )) , ((هرمز )) و (( درقان )) یاد می کند . درباره ی منوجان یا منوفان می نویسد : این شهر بصره ی کرمان است و آذوقه ی خراسان از خرمای خوب و ارزان آن جاست . دوری آنها از دریا دو روز راه و تا درهفان چند روز است . در شمال شرقی منوجان در راه ریگان که در سه منزلی بندر هرمز است , در شهر باس و جکین در همسایگی یکدیگرند . هرمز کهنه تا ساحل دریا نصف روز راه فاصله  داشت و به قول استخری در کنار باریکه ایی از خلیج فارس که کشتی ها به آنجا رفت و آمد می کردند و انجیر نامیده می شد واقع بود . خرابه های این شهر هنوز در محلی که مناب یا مناو گویند دیده  می شود  هرمز کهنه جای خود را به کیش داد . استخری نکته بسیار مهمی را تذکر می دهد که : (( مسافت راه از جیرفت تا هرمز این است : نخست از جیرفت به ولاشکرد رود و از آن جا به دست چپ باز گردد تا کومین یک مرحله , و از کومین تا نهر زنگان یک مرحله و از آنجا تا منوجان ( به احتمال میناب  ) یک مرحله و از منوجان تا هرمز تا شهرو ( سهرو و سورو ) کنار دریا یک مرحله ( سهرو یا سورو چسپسده به بندرعباس و بندرگاه اصلی ) و از شهرو تا رویست سه مرحله و از آن جا تا تارم( تارم یا طارم یکی از روستاهای حاجی آباد ) سه مرحله .

ابن خردادبه ( 300ق/913م ) از جزیره ای نزدیک به هرمز موسوم به (( ارموز )) نامبرده که به عقیده ی لسترنج همان ((جرون)) است . لسترنج با استناد به منابعی که نام نمی برد می نویسد : (( در سال  715, سلطان هرمز شهری را که در کنار دریا بود ترک کرد و هرمز نو را در جزیره ایی که دور از دسترس دزدان باشد ساخت . منابع موجود به طور صریح , از منطقه ی مورد مطالعه در زمان سلجوقیان یاد کرده اند . مولف تاریخ کرمان نقل می کند : (( پس از جنگی که مابین ملک قاورد و آلب ارسلان در گرفت , بعد از وساطت اطرافیان و اصلاه ذات البین قرار بر این شد که ملک قاورد شیراز و مع مضافت را به گماشتگان واگذار و فرگ و طارم که قصبه ایی از بلوک فارس و جزو بلوک سبعه ی فارس است اضافه ی مملکت کرمان باشد )) . محمد نسوی در کتاب (( سیرت جلال الدین منکبرنی )) که در سالهای 617 به رشته ی تحریر در آورده می نویسد که سلطان جلال الدین خوارزمشاه کرمان , مکران , کیش را به پسر خود غیاث الدین پیر شاه داد . ابوالفدائ نیز که اثرش را در سالهای 720 نوشته می گوید : هرمز فرضه کرمان است , در طول هشتاد و پنج درجه و عرض سی درجه . ابن بطوطه می گوید هرمز کهنه را در زمان او (( موغ استان )) {منوجان , منوقان , مغستان } می نامیدند و شهر نو را جزیره جرون می گفتند و آن شهری نیکو بود و بازارهای آباد و مسجد جامعی داشت و مازاد کالاهای هند و سند بود . آن چه مسلم است در روزگار ابن بطوطه , هرمز بندر جهانی بوده و محل فعالیت بازرگانانی ثروتمند . از جمله سیاح مراکشی به تاجری به نام شهاب الدین اشاره می کند که در تجارت هند بوده و خانه ای بزرگ در هرمز ساخته که ابن بطوطه آن را دیده است . در سال 611 ق , تاج الدین ابوبکر از اتابکان فارس , به حکم سلطان محمد خوارزمشاه بعد از شکست حرب ابن محمد بن ابوالفصل در سیستان همراه با قوایی که از طرف ملک زوزن و سلطان محمد به عنوان کمک ارسال گردیده بود کرمان و سیستان را تسخیر کرد . از آن جا نیز به طرف جنوب پیشروی کرده و در بلوچستان فرود آمد و از آنجا راهی سواحل د ریای عمان شد . تاج الدین بکر تمام سواحل دریای عمان که اشاره روشنی است بر هرمزگان امروزی فتح کرده , خطبه به نام سلطان محمد خوانده شد . سلطان محمد ممالک تازه گشوده شده را به پسرش غیاث الدین پیر واگذار نموده و تاج الدین نیشابوری را نیز به وزارت وی منصوب کرد .به دنبال استیلای مغول , غیاث الدین به قلمرو خود آمده و آنجا را تا عقب نشینی جلال الدین خوارزمشاه به هند و عراق اداره کرد . و سپس در کرمان براق حاجب قراختایی را به جای خود گذاشته به عراق رفت .